Een plek waar mijn gedachten mogen landen.
Waar woorden ruimte krijgen voor wat me bezighoudt, verwondert, uitdaagt. Soms scherp, soms mijmerend, soms zoekend – maar altijd eerlijk.
Waar ik vroeger vooral vooruit leefde, leer ik nu de waarde van stilstaan
Ik ben Paul. Vader van twee jongens die me dagelijks spiegelen, prikkelen en laten lachen. Man van een vrouw die mij ziet, ook op de dagen dat ik mezelf minder goed herken. Levensgenieter met een lijf dat grenzen leert en een hoofd dat zelden vanzelf tot rust komt.
Na mijn diagnose veranderde niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn blik. Waar ik vroeger vooral vooruit leefde, leer ik nu de waarde van stilstaan. Van aanwezig zijn. Van het kleine dat groots blijkt te zijn.
Hoe taal een anker kan zijn in de maalstroom van het bestaan
Op deze plek wil ik schrijven over alles wat me vormt. Over leven met een chronische aandoening. Over vaderschap, liefde, werk, zingeving. Over hoe je overeind blijft wanneer vanzelfsprekendheid verdwijnt. En hoe taal – hoe broos soms ook – een anker kan zijn in de maalstroom van het bestaan.
Soms in de vorm van een essay, soms als een persoonlijke beschouwing, soms via een beeld dat eerder binnenkomt dan een zin. Geen eindpunt, geen pasklare antwoorden — eerder een zoektocht op papier.
Je bent welkom om mee te lezen, mee te denken, of gewoon even stil te staan bij wat je raakt.
